حسین عباسی تبار
اولین ماشین وارد شده به ایران فورد بود که بوسیله مظفرالدین شاه قاجار از کشور بلژیک خریداری شده بود. این ماشین که در موقع حرکت دود زیادی از خود میکرد توسط مردم به ماشین دودی یا ارابه دودی تغییر نام داده شد. با شروع شهرسازی بصورت مدرن در سال ۱۳۰۰، واردات ماشین به ایران افزایش یافت. بیشترین اتومبیلها در آن سالها از کشورهای آمریکا و انگلستان به ایران وارد می شد. اولین کارخانه اتومبیل سازی در ایران شرکت سهامی ایران ناسیونال بود که به تولید ماشینهای پیکان، با مجوز از شرکت تالبوت انگلستان، اولین تولیدات خود را در سال ۱۳۴۶ روانه بازار کرد. بعداً شرکت ایران ناسیونال به تولید وانت، مینی بوس و اتوبوس دست زد.
همزمان با افزایش تعداد ماشین ها در ایران, و کشیدن جاده ها, و تولید انبوه وسایل نقلیه, متاسفانه در زمینه آئین راهنمایی و رانندگی, فرهنگ سازی همچون تولید وسایل نقلیه گسترش پیدا نکرد. عملکرد ضعیف و ناکارآمد مسولان مربوطه و همچنین عدم توجه عامه مردم به این امر, به مرحله ای کشانیده شده است که تصادفات در سال گذشته, بر اساس آمار حدود ۸۰۰۰۰۰ مورد بوده است. آمار تلفات نزدیک به۲۳ هزار نفر و حدود ۲۸۰ هزار نفر نیز زخمی شده اند. که این آمار و ارقام بیان گر این امر هست, که ایران در رتبه اول تلفات جاده ای در دنیا می باشد.۱
مربوط دانستن عمده این تصادفات و تلفات به خطاهای انسانی, یک راه گریز برای مسئولان از زیر بار مسئولیتشان است, چرا که عوامل متعددی در این زمینه دخالت دارند که می توانند خطاهای انسانی را به حداقل ممکن برسانند.با توجه به وجود بسیاری از جاده های غیر استاندارد و نا امن, وعملکرد ناقص و ضعیف وزارت راه ترابری در خصوص شناسایی و همچنین رفع نواقص و مهندسی ناکارآمد و غیر اصولی در مقایسه با استانداردهای جهانی و منطقه ای, تغییر چندانی در کاهش این آمار وجود نداشته است. سرمایه گذاری ناکارامد در زمینه گسترش جاده های برون شهری به اتوبان ها و جاده های عریض تر, و عدم توجه و نداشتن امکانات لازمه برای ارتقاع سطح کاری راهداری ها خود گواه مسئله است که وزارت راه ترابری و وزیر و مسئولان مربوطه در قبال تعهده شغلی و انسانی که به جامعه دارند کوتاهی کرده اند.
در مورد وسایل نقلیه آیا آمار دقیقی از سال ساخت, معاینه فنی, قطعات به کار برده شده و همچنین نوع لاستیک… وجود دارد که بتوان تحقیق و تفحص بر اساس اصول کارشناسی به عمل آورد؟ برای مثال اگر علت تصادف بر اثر ترکیدگی لاستیک بوده, هیچ گاه تحقیقات و بررسی کارشناسانه و لازمه بر روی آن انجام پذیرفته که دلایل مسبب را بیان نماید؟ و بعد از پیدا کردن این دلایل, شرکت های تولیدی خودرو و لاستیک و قطعات خود را در قبال این آمار, مسئول دانسته اند؟
با وجود اینکه خطاهای انسانی در آمارهای جهانی نیز یک امر اجتناب ناپذیری است, تا چه اندازه ای خود را متعهد در زمینه رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی می نمایم و آیا قوانین موچود در این راه برای بهبود وضعیت کنونی و ارتقاع سطح کیفی و کمی موثر واقع شده است؟ نبود دانش کافی نزد مسئولان و کمبود فراوان علایم راهنمایی و رانندگی از یک طرف, و نیز نبودن فرهنگ صحیح راهنمایی و رانندگی در بین توده مردم, عواملی هستند که می توانند در افزایش این آمار دخیل باشند؛ چرا که, اگر مسئولان به جای اینکه تعداد کارخانجات خودروسازی را یکی پس از دیگری گسترش بدهند, به فکر آموزش در مقاطع مختلف تحصیلی و تبلیغات بیشتر در ضمن برنامه های رسانه ای و مهیا کردن جاده ها و گسترش آنها همزمان با افزایش تعداد خودروها ( شرط توازن ) شاید ما الان رتبه اول را در تصادفات جاده ای نداشتیم.
تا زمانی که مسئولیت پذیری نباشد عزل و نصب چه معنی خواهد داشت؟ ای کاش مسئولان قبل از پذیرفتن مسندی, مسئولیت پذیری و تعهد را به معنای واقعی می دانستند.
۱ http://www.khabaronline.ir/news-38094.aspx
اولین ماشین وارد شده به ایران فورد بود که بوسیله مظفرالدین شاه قاجار از کشور بلژیک خریداری شده بود. این ماشین که در موقع حرکت دود زیادی از خود میکرد توسط مردم به ماشین دودی یا ارابه دودی تغییر نام داده شد. با شروع شهرسازی بصورت مدرن در سال ۱۳۰۰، واردات ماشین به ایران افزایش یافت. بیشترین اتومبیلها در آن سالها از کشورهای آمریکا و انگلستان به ایران وارد می شد. اولین کارخانه اتومبیل سازی در ایران شرکت سهامی ایران ناسیونال بود که به تولید ماشینهای پیکان، با مجوز از شرکت تالبوت انگلستان، اولین تولیدات خود را در سال ۱۳۴۶ روانه بازار کرد. بعداً شرکت ایران ناسیونال به تولید وانت، مینی بوس و اتوبوس دست زد.
همزمان با افزایش تعداد ماشین ها در ایران, و کشیدن جاده ها, و تولید انبوه وسایل نقلیه, متاسفانه در زمینه آئین راهنمایی و رانندگی, فرهنگ سازی همچون تولید وسایل نقلیه گسترش پیدا نکرد. عملکرد ضعیف و ناکارآمد مسولان مربوطه و همچنین عدم توجه عامه مردم به این امر, به مرحله ای کشانیده شده است که تصادفات در سال گذشته, بر اساس آمار حدود ۸۰۰۰۰۰ مورد بوده است. آمار تلفات نزدیک به۲۳ هزار نفر و حدود ۲۸۰ هزار نفر نیز زخمی شده اند. که این آمار و ارقام بیان گر این امر هست, که ایران در رتبه اول تلفات جاده ای در دنیا می باشد.۱
مربوط دانستن عمده این تصادفات و تلفات به خطاهای انسانی, یک راه گریز برای مسئولان از زیر بار مسئولیتشان است, چرا که عوامل متعددی در این زمینه دخالت دارند که می توانند خطاهای انسانی را به حداقل ممکن برسانند.با توجه به وجود بسیاری از جاده های غیر استاندارد و نا امن, وعملکرد ناقص و ضعیف وزارت راه ترابری در خصوص شناسایی و همچنین رفع نواقص و مهندسی ناکارآمد و غیر اصولی در مقایسه با استانداردهای جهانی و منطقه ای, تغییر چندانی در کاهش این آمار وجود نداشته است. سرمایه گذاری ناکارامد در زمینه گسترش جاده های برون شهری به اتوبان ها و جاده های عریض تر, و عدم توجه و نداشتن امکانات لازمه برای ارتقاع سطح کاری راهداری ها خود گواه مسئله است که وزارت راه ترابری و وزیر و مسئولان مربوطه در قبال تعهده شغلی و انسانی که به جامعه دارند کوتاهی کرده اند.
در مورد وسایل نقلیه آیا آمار دقیقی از سال ساخت, معاینه فنی, قطعات به کار برده شده و همچنین نوع لاستیک… وجود دارد که بتوان تحقیق و تفحص بر اساس اصول کارشناسی به عمل آورد؟ برای مثال اگر علت تصادف بر اثر ترکیدگی لاستیک بوده, هیچ گاه تحقیقات و بررسی کارشناسانه و لازمه بر روی آن انجام پذیرفته که دلایل مسبب را بیان نماید؟ و بعد از پیدا کردن این دلایل, شرکت های تولیدی خودرو و لاستیک و قطعات خود را در قبال این آمار, مسئول دانسته اند؟
با وجود اینکه خطاهای انسانی در آمارهای جهانی نیز یک امر اجتناب ناپذیری است, تا چه اندازه ای خود را متعهد در زمینه رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی می نمایم و آیا قوانین موچود در این راه برای بهبود وضعیت کنونی و ارتقاع سطح کیفی و کمی موثر واقع شده است؟ نبود دانش کافی نزد مسئولان و کمبود فراوان علایم راهنمایی و رانندگی از یک طرف, و نیز نبودن فرهنگ صحیح راهنمایی و رانندگی در بین توده مردم, عواملی هستند که می توانند در افزایش این آمار دخیل باشند؛ چرا که, اگر مسئولان به جای اینکه تعداد کارخانجات خودروسازی را یکی پس از دیگری گسترش بدهند, به فکر آموزش در مقاطع مختلف تحصیلی و تبلیغات بیشتر در ضمن برنامه های رسانه ای و مهیا کردن جاده ها و گسترش آنها همزمان با افزایش تعداد خودروها ( شرط توازن ) شاید ما الان رتبه اول را در تصادفات جاده ای نداشتیم.
تا زمانی که مسئولیت پذیری نباشد عزل و نصب چه معنی خواهد داشت؟ ای کاش مسئولان قبل از پذیرفتن مسندی, مسئولیت پذیری و تعهد را به معنای واقعی می دانستند.
۱ http://www.khabaronline.ir/news-38094.aspx
